Некако је навика да када човек
устане, „на сабајле“, одмах буди и свог верног пријатеља, учитеља, забављача – телевизор.
Пријатељ који нам формира свест, контаминише је, од тренутка када прогледамо. Дилему
да ли нас више формирају родитељи, или телевизија, не желим ни да разматрам. Бојим
се одговора, да су нам „чике и тете“ из кутије и тате и маме. Мада, маме и тате
остају неприкосновени. Они нас воле. Телевизија нас не воли. Она нас генетички инжењерује.
Мења нам свест и усмерава сазнање. Колико смо инжењеровани, можемо да видимо само
ако упоредимо нашу свест и понашање, са онима којима је ТВ кутија непозната – рецимо
неким друштвима Подсахарске Африке. На срећу, редак је онај који је у прилици да
то учини. На срећу ТВ генетичких инжењера, а и нашу, јер нам се можда не би свидело
оно што би сазнали о себи.
